Charity Josefina

EuroParcs Charity Dag…. Ouders aan het woord, hier word je zelfs als ervaren verslaggever stil van!

Josefina
Geschreven door Josefina

Bij het opschonen van mijn laptop kom ik vaak oude artikelen tegen. Dit artikel geschreven door Warner de Weerd vond plaats op de EuroParcs Charity Dag in 2014 op Resort Brunssummerheide. Het raakt mij nog steeds en geeft me het besef dat de EuroParcs Charity Foundation veel gezinnen een beetje geluk kan geven. Al is het maar heel kort…… Het zijn niet alleen de vakanties die de gezinnen waarderen maar ook het begrip en de gelegenheid te mogen praten met lotgenoten.

 

Lees hieronder het ontroerende artikel:

Het is bij velen nagenoeg bekend: de EuroParcs Charity Foundation ondersteunt gezinnen waarvan een kind getroffen is door kanker. We hebben al vele verhalen gebracht over survivors: happy ends die omlijst werden met een gratis vakantie op één van de parken van EuroParcs. Helaas kan niet altijd een moeilijke periode met een lach besloten worden. Dit is een reportage van gezinnen die hun kind verloren aan kanker. Ook zij waren aanwezig op de EuroParcs Charity Dag (ECD) in Brunssum medio mei en ook voor hen proberen we, hoe moeilijk dat ook is, wat te doen. In dit geval met livemuziek, een high tea en verzorging door het EuroParcs Beauty Team waarmee de ECD werd ingekleurd. Waar deze families echter vooral behoefte aan hebben is een goed gesprek met lotgenoten. Verslaggever Warner de Weerd was erbij en luisterde vooral naar klanken van verdriet die voor altijd zijn.

Ouders van aan kanker gestorven kinderen vertellen openhartig tijdens de EuroParcs Charity Day

Voor eeuwig in de herinnering

BRUNSSUM- Er mist iets of iemand. Dat is mijn eerste indruk als ik naar de tafel loop waar twee oudere mensen en twee kleine kinderen zitten. Dit is de ECD, bedoeld voor gezinnen die getroffen zijn door kanker. Maar hier mist een generatie, waar zijn de ouders van de kinderen? ,,Die zijn er niet”, verklaart de oudere vrouw. Ik denk ‘wat merkwaardig, je stuurt toch geen grootvader en grootmoeder met je kinders mee naar een dag waar de strijd tegen kanker centraal staat. Daar wil je toch zelf als ouder met lotgenoten praten?’ De man ziet mijn vertwijfelde blik. ,,We zijn hier vanwege onze dochter Baukje. Zij is niet meer. Zij is in 2005 gestorven aan kanker. Zij was 22 jaar.”

Daar val je zelfs al ervaren verslaggever even van stil. Wat te zeggen als je zoiets hoort? Hoeveel verdriet hebt u nog? Hoe voelt u zich nu? Het zijn ridicule vragen. En het merkwaardige is: je ziet op het eerste gezicht niets af aan Aggie (63) en Huub Arents (65) net zo min als aan hun kleinkinderen Milou (5) en Floor (10). Er wordt gelachen en vrolijk gepraat aan tafel, maar zij zijn toch naar de ECD gekomen om hun verdriet uiting te geven. ,,We zijn hier om te praten met gezinnen die hetzelfde hebben meegemaakt als ons en dus ook een dierbare hebben verloren”, vertelt Aggie die constant praat over haar drie kinderen. ,,Margje, Rutger en Baukje.”

Ik weet nog te herinneren uit mijn jeugdjaren in mijn geboortedorp nabij Purmerend dat mijn buurjongen zich te pletter reed tegen een boom. Ik was nog jong, maar het beeld vergeet ik nooit meer. Als ik ’s avonds laat van de zwemclub of schaakclub naar huis fietste zag ik zijn moeder zitten. Avond na avond, jaar na jaar te midden van kaarslicht. Onvergetelijke momenten. Indrukwekkende momenten.  Een levensles die je eigenlijk niet wilt leren.

,,Wij vinden veel troost in de Toon Hermans-huizen. Je weet toch wel, die beroemde cabaretier?”, vraagt Aggie. Ik knik van ja. ,,Hij heeft een aantal tehuizen in Limburg opgezet waar getroffenen door kanker naar toe kunnen. Nou, een aantal mensen die daar naartoe gaan voor de groepsbijeenkomsten zijn vandaag ook aanwezig. En het is prettig eens met elkaar te praten in een andere setting. Geen ruimte binnenskamers, maar lekker in de zon met muziek.”

Eerlijk gezegd, ik kan mij daar geen voorstelling van maken. Zon en verdriet, muziek en verdriet, het past niet bij elkaar. Maar ik heb ook geen idee hoe het mij zou treffen als mijn dochter het ergst denkbare zou overkomen. Ik zou gek worden, dat zeker. Van verdriet, van woede over het onrecht. Laat staan dat ik een voorspelling zou kunnen doen hoe ik pakweg tien jaar later zou omgaan met dat verdriet. Zou ik inderdaad vrolijkheid en gezelligheid weer weten te waarderen?

Het antwoord wordt gegeven door Mark Hassink (46) uit Vught. ,,Je weet het een plaats te geven op een zodanige manier dat je kunt functioneren in de maatschappij. Maar het geestelijke litteken, dat is fors en dat is blijvend. Vandaar dat lotgenoten elkaar opzoeken. Wij doen dat vooral via de VOKK (Vereniging, Ouders en Kanker). Die organiseert niet alleen bijeenkomsten, maar ook complete vakanties voor gezinnen waarvan een kind is weggevallen door die vreselijke ziekte.”

Ze heet Nanna en ze was slechts vijf jaar oud toen ze in mei 2010 overleed aan een zeldzame vorm van een hersentumor. ,,Ondanks twee operaties”, vertelt Mark. Hij spreekt de woorden helder uit, zonder een spoor van emotie. ,,Het is mede ons geloof dat ons sterker maakt. Nanna is ongetwijfeld nu in goede handen”, zegt hij terwijl hij zich omdraait naar zijn twee andere kinderen van hem en zijn vrouw Juul: Freke (10) en Ties (11). Het zijn twee vrolijke normale kinderen op het eerste gezicht. Lekker klieren bij het water en jengelen om een ijsje. Maar als papa deze woorden gesproken heeft haalt Freke even de handen door zijn haar als ware het een volwassen vrouw. ,,We vergeten Nanna nooit.”

En weet ik gelijk wat voor indruk de ziekte en overlijden van hun zusje op hen gemaakt moeten hebben.  Ik slik ervan en merk op hoe gemakkelijk beide kinderen over de dood praten. ,,Nanna is dood, maar ze is bij God”, verklaart Ties. Ik slik nog even en merk op dat mijn vingers beginnen te trillen. Wat valt er nog te zeggen?

,,Dat we heel veel steun aan elkaar hebben”, maakt Chantal Cloudt duidelijk. ,,Onze ervaringen zijn zo heftig, daar kun je bij familie en vrienden niet bij aankloppen. Althans, niet voor een lange tijd. Je hebt niet het recht hen continu met een verdriet te confronteren dat niet te verhelpen is. Deze hartpijn is niet te genezen en als je mensen steeds daarmee wel confronteert haken ze af. Dat is bij lotgenoten uiteraard anders. Zij hebben net als wij blijvend behoefte aan die ondersteunende gesprekken.”

Dat Chantal, haar man Jan, dochter Kess en haar halfzus Gwenny veel contact zoeken met het gezin uit Vught is goed te verklaren: dochter Bo is ook in 2010, maar dan in augustus, ook overleden. Zij was met zes jaar slechts een jaar ouder dan Nanna en stierf aan een vorm van kanker die net als bij de dochter van Mark Hassink zich in het brein openbaarde: ponsglioom, een zeldzame vorm van hersenstamkanker. ,,Slechts achttien mensen per jaar sterven aan deze ziekte”, vertelt Chantal. ,,Er is momenteel nog geen genezing mogelijk en daarom steunen we de stichting Semmy die onderzoek naar hersenstamkanker bij kinderen stimuleert.”

Ik merk op dat de gesprekken tussen de getroffen families ook veel over koetjes en kalfjes gaan. Althans, in mijn aanwezigheid. Zouden ze de zwaardere gesprekken mij willen besparen? Dat is een begrijpelijk standpunt: ik kan hun emoties begrijpen, maar hetzelfde voelen kan ik nooit. Je praat hier over verdriet voor een mensenleven of eigenlijk nog veel meer, want mensen die veel te jong gestorven zijn blijven voor altijd in de familiegeschiedenis verankerd. In die zin overleven ze vele generaties. Misschien dat dit het enige gegeven is dat enige troost kan geven. Voor de rest is er alleen de pijn en een nieuwe levensles van deze verslaggever: niets is voor altijd en wat juist wel voor altijd is gun je niemand.

Over de auteur

Josefina

Josefina

Samen met mijn man Wim Vos heb ik drie kinderen. Ik ben werkzaam bij EuroParcs vakantieparken en ben ambassadrice van de EuroParcs Charity Foundation. Deze website heb ik opgestart omdat ik het leuk vind om echte verhalen te lezen en te vertellen. Vrouwen moeten elkaar inspireren. We moeten trots zijn op elkaar en wat we van het leven maken. Eind september 2015 zal ik deelnemen aan de cursus personal styling van Danie Bles. Ik hou ervan om andere tips te geven on zo goed mogelijk in hun vel te zitten. We kunnen allemaal van elkaar leren. Ik zal op de website schrijven over dagelijkse dingen die ik meemaak, maar ook zal ik onderwerpen aan het licht brengen die mijn interesse wekken.

Laat een bericht achter