Charity Josefina

De Europarcs Charity Foundation steunde Herma en Gerrie in hun avontuurlijke reis naar Gambia..

Josefina
Geschreven door Josefina

Zo nu en dan wordt mij gevraagd of de Europarcs Charity Foundation kan helpen. Zo kwam mijn voormalig kraamverzorgster Herma Kolk met de vraag of wij vanuit de foundation financieel een steentje bij konden dragen aan een project die ze vrijwillig ging ondernemen met vriendin en ex-collega Gerrie van der Haar. Gerrie is verloskundige en heeft twee van mijn kinderen ter wereld geholpen. Ook Gerrie is een fantastische vrouw en heel erg goed in haar vak. In het jaar dat mijn eerste kind geboren zou worden, werd Gerrie uitgeroepen tot verloskundige van het jaar. En in 2013 opende ze de deuren van het verloskundig centrum in het Lucas ziekenhuis in Apeldoorn. Een mijlpaal voor de kraamvrouwen van Apeldoorn aangezien ze hier ook een paar dagen mogen verblijven na de bevalling. Kraamhotel werd een feit.

Ik aarzelde niet toen Herma me vertelde wat ze samen met Gerrie zou gaan ondernemen. De Europarcs Charity Foundation steunde Herma en Gerrie in hun avontuurlijke reis naar Gambia. Lees hieronder het prachtige verhaal.


Reisverslag Herma en Gerrie in Gambia

Kraamverzorgende Herma Kolk en Verloskundige Gerrie van der Haar zijn ter ere van de pensioengerechtigde leeftijd van Herma  twee weken naar Gambia geweest.

Gambia ligt in West Afrika aan de Atlantische Oceaan, is ongeveer 250 km lang en op zijn breedst (maar) 40 km. Over de gehele lengte wordt Gambia opgedeeld door een rivier. Eigenlijk is Gambia een vrij klein land met 1.7 miljoen inwoners, waarbij ca. 40 % jonger is dan 14 jaar.  Helaas sterven er altijd nog veel mensen aan malaria, wat maakt dat de gemiddelde leeftijd niet hoog is. 90 % van de bevolking is moslim. Het restant is  christelijk of katholiek

Het doel was om zo breed mogelijk beeld te krijgen van het land,  de bevolking, de gezondheidszorg enz enz. Dus er was een serieus programma geagendeerd. De meeste mensen in Gambia wonen in compounds. Er staan stenen muren aan de zandwegen en daarachter is een soort plaatsje. Op dit plaatsje staan een aantal woningen. Woningen van golfplaten, geen ramen en geen binnen deuren. Men woont daar doorgaans met een groep familie, ca 30 personen. Ze eten samen, wassen samen en zorgen voor elkaars kinderen. Als ze geluk hebben, staan er wat fruitbomen op het plaatsje en zijn er wat dieren. De meeste mensen zijn erg arm. Velen hebben geen stromend water, geen koelkast  Er is weinig werk in Gambia. De visindustrie voorziet wat in werk en inkomen en de laatste decennia komt het toerisme meer op. Echter is dit altijd maar voor 6 maanden. De periode van april tm oktober is er sprake van het regenseizoen. De meeste hotels zijn dan gesloten en biedt dus ook geen mogelijkheid tot werk. Sociale voorzieningen zijn er helemaal niet. Geen werk betekent geen inkomen. Als een Gambiaan werkt, werkt hij zes dagen per week. Hij verdient dan ca € 35,- per maand. Veel vrouwen werken op het veld. Als ze een eigen stukje grond hebben, kunnen ze de rijst en de pinda’s verkopen. 

Daar veel mensen onder de armoede grens moeten leven, gaan  veel kinderen niet naar school. Hier moet nl voor betaald worden. Er is een bezoekje gebracht aan het SOS kinderdorp, welke tegen over een  vuilnisbelt gehuisvest is, een nursery en een primary school. De  nursery, zijn kinderen van 3 tm 7 jaar. De primary van 8 tm 12 jaar. Als kinderen geluk hebben kunnen ze daarna vervolg onderwijs volgen. Een enkeling gaat studeren. Dit zijn allemaal gesponsorde studie plekken. Primary kent twee blokken; van 8 uur tot 14 uur en van 14 uur tot 18 uur. Als je niet zo goed bent dan zit je….inderdaad in het middag blok. Ook is het zo dat het om 14 uur ’s middags ontzettend warm is  en dat dan heel veel kinderen in de brandende zon naar school moeten lopen en veel nog op BLOTE voeten. Veelal liggen ze dus op school te slapen.  De primary scholen zijn erg groot, 3000 tot 5000 kinderen. Er zijn ook ontzettend veel kinderen.  Er wordt wel wat voorlichting gegeven over gezinsplanning. Hierin wordt benoemd dat er minimaal twee jaar moet zitten tussen de zwangerschappen en  her en der is er een mogelijkheid om de prikpil te krijgen. Maar vrouwen moeten hier dan wel zelf iedere 3 maanden aan denken… 

1330

Uiteraard  hebben Herma en Gerrie  vrijwilligers werk gedaan en wel in het Healt Center van Brufut. Hier  vinden ca. 700 bevallingen per jaar plaats. Er zijn minimale voorzieningen qua materialen en dergelijke. Er is 1 kamer waar twee ´banken´staan waar vrouwen op kunnen bevallen. Geen lakens of wat dan ook. Als er twee vrouwen tegelijk bevallen liggen ze inderdaad naast elkaar, zonder scherm. Vrouwen voelen zich wel verbonden. Veel vrouwen zijn bang en angstig. Ook zijn  velen van hen  besneden. Herma en Gerrie hebben op ´de Nederlandse manier´ (zonder spullen weliswaar) een aantal vrouwen mogen helpen bij de geboorte van hun kindje. Dit heeft veel vreugde en dankbaarheid gebracht. Oprecht lief zijn voor een vrouw tijdens een baring voelt voor velen als een groot cadeau. Ook kon er op educatief vlak nog wel wat geschaafd worden. Echter is het maar de vraag hoe het gaat als Herma en Gerrie weer in Nederland zijn….

230-1

780b

Wat  verbintenis geeft is voetbal. Voetbal, basketbal en worstelen zijn de sporten die het meest in Gambia gespeeld worden. We werden uitgenodigd voor de plaatselijke voetbal derby. Voetballen gebeurd natuurlijk ook in het zand. Een flink stof en stuif festijn. Heel bijzonder om mee te maken. De spelers moesten na de wedstrijd ons komen bedanken van de coach.

Ook zijn Herma en Gerrie  de rivier over gestoken met de Ferry. Niet te geloven wat je dan allemaal ziet. Er kunnen 600 mensen op deze boot. Lopend, met de fiets, met enorme hoeveelheden spullen ( reizen veel mensen van Senegal (om daar te werken) naar Gambia), maar ook kuddes met geiten of koeien, auto’s, vrachtwagens. Wel een georganiseerde chaos  . Aan de andere kant van de rivier rijdt je dan wel zo’n 1 ½ uur met de jeep ( enorme beproeving) om vervolgens met een wankel bootje naar James Iland te kunnen. James Iland is het beruchte slaveneiland. Dit is een van de weinige geschiedkundige zaken die Gambia kent .

De ervaring die Herma en Gerrie hebben opgedaan is zeer indrukwekkend.

Over de auteur

Josefina

Josefina

Samen met mijn man Wim Vos heb ik drie kinderen. Ik ben werkzaam bij EuroParcs vakantieparken en ben ambassadrice van de EuroParcs Charity Foundation. Deze website heb ik opgestart omdat ik het leuk vind om echte verhalen te lezen en te vertellen. Vrouwen moeten elkaar inspireren. We moeten trots zijn op elkaar en wat we van het leven maken. Eind september 2015 zal ik deelnemen aan de cursus personal styling van Danie Bles. Ik hou ervan om andere tips te geven on zo goed mogelijk in hun vel te zitten. We kunnen allemaal van elkaar leren. Ik zal op de website schrijven over dagelijkse dingen die ik meemaak, maar ook zal ik onderwerpen aan het licht brengen die mijn interesse wekken.

1 Reactie

Laat een bericht achter