Gastblog

Blog Monica, een prachtig wondermannetje

Gastblog
Geschreven door Gastblog

De vorige keer vertelde ik over onze 20 wkn echo, en dat na al onze ellende, de pech nog steeds niet voorbij was. De verloskundige zag problemen met zijn hartje en vochtplekjes in zijn hersentjes. In Maastricht kregen we te horen hoe ernstig het was en probeerden ze ons zover te krijgen om een punctie te doen vanwege de grote kans op een ernstige chromosomenafwijking, naast zijn hartafwijkingen. Maar dat risico wilden wij niet nemen dat het door de punctie mis zou gaan. De tijd erna werden we nauwlettend met echo’s in de gaten gehouden, en ik zou in Maastricht moeten bevallen, omdat ons manneke meteen hulp nodig zou hebben. Later in de zwangerschap kwamen ze erachter dat zijn longslagader en de klep steeds ernstiger vernauwden, zelfs zo ernstig dat ze compleet onbruikbaar werden. De aders “switchen” met een operatie die ze dan normaal bij de 5 kilo zouden doen, naar de juiste hartkamer was daardoor onmogelijk geworden. Wat een klap, het werd nu nog ernstiger en ze zouden dan nog veel lastigere operaties uit moeten voeren na zijn geboorte..het bleef ons maar tegenzitten.. Maar ons manneke zijn getrappel en reacties op onze stemmen en handen gaven ons positieve moed dat het een sterk kereltje was en dat hij hier doorheen zou komen…dat moest gewoon!

FB_IMG_1440762138049

Ondertussen had Dave al zoveel vrij moeten nemen terwijl hij nog niet zo heel lang voor zichzelf als ZZP’er aan de gang was, hij verhuurde zichzelf als kraanmachinist en was daarnaast ook glazenwasser. Maar hoe vaker we naar ziekenhuizen toe moesten, hoe vaker hij mensen af moest bellen omdat hij altijd netjes op afspraak werkte. En toen begonnen met de 35 weken ook al problemen met vroegtijdige weeën, heftige voorweeën. Zo heftig dat ik vanuit Roermond, met spoed in de ambulance naar Maastricht werd gebracht, omdat ze dachten dat de bevalling begonnen was.. zo ging het 2 weken door… ziekenhuis in, ziekenhuis uit, steeds op en neer naar Maastricht omdat ik daar MOEST bevallen en we geen risico konden nemen.. Ze gingen hem ook nog niet halen of de bevalling op gang helpen, want ook nog prematuur naast zijn hartafwijkingen dat kon hij niet gebruiken. Dus moest ik met weeën blijven rondlopen. Tot de 37,2 weken, toen ik van de pedicure thuis kwam en echt niet goed werd. Ik was ervan overtuigd dat het nu echt zover was en weer gingen we bepakt richting Maastricht. Ik was ondertussen totaal uitgeput, sliep 2 weken al haast niet door de weeën. Maar ze hadden me beloofd, dat het nu echt ging gebeuren en ik niet langer zo rond zou lopen. Gelukkig was hij ondanks alles ook wel ruim op gewicht. De volgende avond ben ik met 37,3 weken bevallen van ons prachtige wondermannetje, een lastige bevalling doordat hij een sterrenkijkertje was, helemaal blauw werd hij uiteindelijk een minuut op mijn buik gelegd voordat 3 artsen hem snel meenamen. Pas 3 uur later zag ik hem weer op de Intensive Care, aan allerlei draadjes en slangetjes. Een week lang kreeg hij veel medicatie die nodig was om hem in leven te houden, maar ondertussen zeer schadelijk was voor de rest van zijn lichaampje. De eerste dag deed hij het zo goed en toen takelde hij heel snel af…kreeg lange apneus waar je akelig van werd, en werd steeds heel erg blauw, reageerde steeds minder op ons.. Maar pas met 6 dagen zou hij naar Leuven gaan zodat ze operatief zijn ductus open konden houden.. tot die tijd moest het met deze medicatie… zo krom… het hield hem in leven maar maakte hem ook doodziek….

Over de auteur

Gastblog

Gastblog

Laat een bericht achter