Gastblog

Blog Monica… We beseften dat ons grote financiële problemen te wachten zouden staan.

Gastblog
Geschreven door Gastblog

De vorige keer vertelde ik over de eerste operatie van ons kleine mannetje, de hartkatherisatie die na een week gedaan werd in Leuven. Gelukkig was dat goed gegaan!! Ons wondertje was terug in de box (kamer) op Neonatologie en de professor had uitgelegd wat hij gedaan had. Nu gingen ze zodra hij van de beademing af was langzaam proberen hem weer wat eten te geven. Ondanks zijn maagsonde was de professor het met ons eens dat we hem altijd zelf aan moesten blijven bieden. Wat hij dan niet genoeg at, verder via de maagsonde bijgeven. Nu was hij pas een week oud, dus zoveel at hij nog niet waarschijnlijk. Maar tot nu toe had hij ook nog niet echt zelf gegeten. Dus dat wilden we wel stimuleren. Na een halve dag ging de beademing eruit. Ons mannetje werd ook ietsje meer wakker, bewoog iets meer maar was nog erg zwak. De volgende dag probeerde hij eind vd dag zijn oogjes open te doen toen papa zijn handje pakte… smeltmoment… aaahhh wat een lieverd… zijn oogjes hadden we nog niet echt gezien omdat hij al die tijd te ziek was… heel voorzichtig deed hij ze een klein beetje open en kneep hij ze weer dicht..Hij probeerde te kijken wie er tegen hem aan het praten waren… geweldig wat deed dat ons goed! Hij voelde zich duidelijk beter. We mochten hem ook voor het eerst weer even vasthouden. Mama mocht eerst, hem lekker op haar borst neerleggen. Hij begon meteen te zoeken! Hij wilde eten en rook mama…wat een fijn gevoel dat hij dat reflex nog had! Maar ondanks dat ik trouw kolfde om de 3 uur, was ons verteld dat borstvoeding geven echt teveel inspanning voor hem zou zijn, daarnaast konden we dan niet in de gaten houden hoeveel hij at. Dus kreeg hij een flesje en dat ging goed!! Starten met 20 ml en hij dronk het goed zelf.. wat super! Zo mochten we redelijk snel opbouwen in Leuven. En ons mannetje werd steeds levendiger, de operatie had hem duidelijk goed gedaan! We hoopten dat hij na 4 dagen terug zou mogen naar Maastricht, omdat wij al 4 dagen heen en weer reden naar huis. Bij Neonatologie kon je niet blijven slapen en we hadden  nog een kindje en katjes thuis zitten. Daarnaast is er in Leuven geen Ronald Mac Donald huis. Wel in de stad een soort van verblijf in een oud ziekenhuis, maar dat koste ook 12 of 13 euro per persoon per nacht. Dus de keus viel dan maar op heen en weer rijden. Maar dat is erg vermoeiend. Ondertussen had ik nog geen dag echt uit kunnen rusten als die dag dat ik verplicht met vocht in mijn benen omhoog moest. Alsnog kolven om de 3 uur, pff het brak op..maar het lijkt wel alsof je in een soort van overlevingsmodus komt voor je kind..

Helaas mocht ons vechtertje ondanks dat hij het wel goed deed, na een week pas terug naar Maastricht. Al die tijd had Dave natuurlijk oom niet kunnen werken. We beseften dat ons grote financiële problemen te wachten zouden staan. Ik kon dit niet alleen en Dave had ondertussen het CZ gebeld over vergoedingen, en uitgezocht of hij ergens recht op inkomen had…maar nee als zzp’er heb je de pech na 3 jaar, waar hij net een maand aan zat! Dat je er alleen voor staat…niet werken betekend geen inkomen.. En het CZ vergoedde € 200,- per jaar aan extra kosten als verblijf bij ziekenhuizen. Ondertussen hadden we al honderden als niet ruim duizend euro opgemaakt aan reiskosten, parkeerkosten, eten en drinken enz.. pfff.. en wie weet hoe vaak en hoe lang we nog met ons kleine hummeltje in ziekenhuizen zitten.. Geen leuk vooruitzicht.. Een zorg die we er eigenlijk niet bij konden hebben.. De vaste lasten thuis gingen ook gewoon door. Maar goed, dat moesten we nu van ons afzetten want ons manneke gaat voor alles. En Savannah is er ook nog.. We zullen ons af en toe moeten opsplitsen, zodat de ene er voor Daviën is en de ander voor Savannah. Mijn ouders die haar tot nu toe opgevangen hadden, konden we dat niet eeuwig laten doen. Mijn moeder had haar werk, mijn vader is ongeneeslijk ziek en ze hebben nog de zorg voor mijn broer die psychisch niet in orde is.  Het is teveel voor die mensen. Maar gelukkig mocht Daviën terug naar Maastricht. Met de ambulance ging hij eind vd ochtend vanuit Leuven naar Maastricht. Wij kozen toen voor vanuit huis naar Maastricht te gaan en niet eerst naar Leuven te rijden. Konden we even 1x iets langer slapen, naja als je om de 3 uur kolft slaap je nog niet echt lekker en met je kindje onder toezicht van anderen ook niet.. maar iets meer rust dan eerst nog naar Leuven rijden en dan weer naar Maastricht.

Over de auteur

Gastblog

Gastblog

Laat een bericht achter