Gastblog

Blog Monica… Nu kunnen ze hem eindelijk vasthouden, dat had nog niemand gedaan.

Gastblog
Geschreven door Gastblog

In mijn vorige blog vertelde ik dat Daviën gelukkig na een week in Leuven, terug mocht naar Maastricht. Scheelde ons veel heen en weer rijden! Maastricht was ongeveer de helft aan reistijd. Toen wij aankwamen in Maastricht was Daviën nog niet gearriveerd. Wij mochten wachten op de afdeling Neonatologie, en lag hij de eerste week nog op de intensive care, mocht hij nu naar de medium care. Gelukkig ging hij eerst een paar dagen een box in. Hij kwam natuurlijk vanuit een buitenlands ziekenhuis en dat is dan het beleid. Wij vonden het niet erg. We wisten vanaf het begin hoe vatbaar hij is voor infecties en vinden het eigenlijk niet zo prettig dat hij naar de medium care ging, op een klein zaaltje met allemaal andere baby’s die daar toch ook niet voor niks liggen. Zo’n zwak kindje kan er geen infectie bij gebruiken. En al deden wij super goed aan hygiëne, we zagen daar toch andere ouders zo naar binnen lopen met een klein hoestend kind die ook zijn handen niet hoefde te wassen.. dan draait je maag om.. je wilt niet dat je kind er een verkoudheid bij krijgt. Voor hem is het ook niet zo onschuldig als voor andere kinderen. Daviën leefde op dat moment met een saturatie van 80-85, wat voor hem ideaal en het best haalbare was. De ductus die ze open gehouden hadden, mengde het zuurstofarm en rijk bloed en daardoor leefde hij met een lagere saturatie als ons. Een simpele verkoudheid kan dan toch voor de nodige problemen zorgen.

Daar was ons manneke dan eindelijk!! Wat zag hij er goed uit, ondanks dat ik blond ben met lichtblauwe ogen en Dave donkerblond met blauwe ogen. Zagen we nu dat Daviën wel een half Indisch kindje leek hihi..zulke lange donkere haartjes en van die geknepen oogjes.. zo schattig.. Hij zou waarschijnlijk ook niet zo donker blijven! Eenmaal gesettled op de box, heb ik hem lekker in bad gedaan en de fles gegeven. Oma zou nog komen met Savannah straks. Konden ze hem eindelijk vasthouden! Want dat had nog niemand gedaan. Mijn moeder had hem alleen net na zijn geboorte gezien en nog 1x in de eerste week op de intensive care. Ook Savannah had haar broertje nog niet vast kunnen houden. Wat heerlijk, ze glunderden ook beide met dit mooie manneke op de arm. Wat is dit extra genieten van zulke momenten, want je weet niet wat de toekomst in petto heeft..

Ook in Maastricht besloten we op en neer te rijden. De eerste week waren we in het Ronald Mac Donald huis verbleven. Maar dat kost 15 euro per nacht en je moet ook eten en drinken enz. halen. Op en neer rijden was ook met Savannah een betere optie. Je kon thuis je was doen en wat eten meenemen de katjes verzorgen en Savannah kon gewoon naar school. Qua kosten maakte het weinig uit denk ik. Parkeerkosten had je toch. Dave probeerde ook af en toe een dag te gaan werken. Maar dat was wel lastig. We wisselden dan af, maar Dave was uitgeput. Verder hadden we geen sociaal leven en zagen weinig mensen als dokters en verpleging. Het ziekenhuis was meer ons thuis op dag moment.

Over de auteur

Gastblog

Gastblog

Laat een bericht achter