Gastblog

Blog Monica… Eindelijk was ik zwanger

Gastblog
Geschreven door Gastblog

Eindelijk was ik dan 16 weken zwanger, we hadden ondertussen al vaak een prachtig kindje gezien op talloze echo’s. De vele vroege echo’s vanwege onze voorgeschiedenis met miskramen en een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Nu konden we gelukkig zijn! We kregen een kindje, een zoontje hadden we al met 13.2 wkn gezien, en ik kon hem al voelen! Dat zorgde ervoor dat het vertrouwen in deze zwangerschap eindelijk volledig aanwezig was. Op ijzergebrek, vermoeidheid en een lage bloeddruk na en dat ik snel kilo´s aankwam, ging het zo goed. Het maakte me niks uit, ik had er alles voor over. En Dave ging eindelijk vader worden, nog net voor zijn 40e verjaardag.

2014-05-22 21.17.09

Toen ik bijna 20 wkn zwanger was, hadden we de termijn echo gepland staan. Savannah had graag mee willen gaan, maar lag in het ziekenhuis, met haar gezondheid tobben we al vanaf dat ze klein was. Toen ze 4 weken oud was kreeg ze een RS-virus die door verschillende artsen als griep werd aangezien. Ze werd zo ernstig ziek, dat toen ik zelf besloot met haar naar het ziekenhuis te gaan, haar hartje er meerdere malen mee stopte. Na 2 weken kritiek aan de beademing, is zij gelukkig hersteld. Maar ze had wel een hersenbeschadiging opgelopen, in de zin van een ontwikkelingsachterstand. Nu is ze bijna 14 jaar en heeft nog de nodige problemen, onder andere haar slechte korte termijn geheugen, dyspraxi en verminderde weerstand. Maar eindelijk kreeg ze dan een broertje, daar had ze zo lang op moeten wachten, haar grote wens kwam uit!

Wij gingen vol goede moed naar de termijnecho, we dachten wat leuke plaatjes mee te krijgen, op alle echo’s had het qua uiterlijk alles wat het moest hebben, 10 vingertjes en 10 teentjes, en ook de nekplooimeting was eerder met de 12 weken helemaal prima gegaan. Je verwacht geen slecht nieuws meer na alle ellende die we al gehad hadden.

Maar na meerdere organen te hebben bekeken die er prima uitzagen, zag ze in zijn hersentjes wat vochtplekjes, wat niet zo heel veel betekende volgens haar, maar er kon wel een achterliggend probleem zijn…hmmzz.. niet zo fijn om te horen, maar goed, nog niks om ons serieus zorgen over te maken. Toen kwam ze bij zijn hartje en dat duurde wel allemaal erg lang, en ze zei vrij weinig…totdat ik zelf maar vroeg of er een probleem was.. Ze bleef even stil…en gaf aan dat ze de “kruis” die de grote aders normaal naar de hartkamers maken, niet kon zien. Dat ze ons zo snel mogelijk ging doorverwijzen naar Maastricht om meer duidelijkheid te krijgen over de mogelijke problemen rondom zijn hartje.. bammmm… en dan sta je ineens weer buiten.. allebei met stomheid geslagen en je probeert je nog niet te druk te maken voordat je echt meer weet, maar dat is moeilijk en de tranen rolden over mijn wangen.. en verslagen moesten we terug naar het ziekenhuis voor Savannah…

Gelukkig konden we de volgende dag meteen in Maastricht terecht. Daar bij de echo kwamen er artsen vanuit Leuven (België), 2 kinder cardiologen van Maastricht en 2 echografistes meekijken… jeetje… Het bleef lang stil en als er gesproken werd dan gebeurde dat in medische taal die voor ons onmogelijk te ontcijferen was op dat moment. Het kwam er uiteindelijk op neer dat ons zoontje een TGA had (een transpositie van de grote aders) en een groot VSD (gat tussen de hartkamers), ook leek er een vernauwing te ontstaan van 1 van de grote aders, de longslagader.. Later bleek dit ernstiger dan eerst werd gedacht. Ook adviseerden ze ons zeer dringend een vruchtwater punctie te doen vanwege de vochtplekjes in zijn hersenen en nu wel iets verdikte nekplooi. De artsen schatten de kans zeer groot op naast hartafwijkingen, ook een ernstige chromosomenafwijking. En door middel van een punctie konden we daarachter komen en het nu nog eventueel weg laten halen…Nee… nee… wat?? Het kindje weg halen met 21 weken? Of over 2 weken nog na de uitslag van de punctie? Ons kindje… het minimensje die er zo perfect uitzag verder op echo’s en zo lekker druk in mijn buik aan het boksen en spelen was? Daar hoefden we totaal niet over na te denken, geen punctie en al helemaal niks weghalen. We nemen hem zoals hij is en dat is niet aan ons om te bepalen… Daarnaast met al onze pech zul je zien dat wij die 1 op 150 zijn en er door de punctie een vroeggeboorte op gang komt en dan heeft hij helemaal geen schijn van kans….nee… we zouden wachten….

Over de auteur

Gastblog

Gastblog

Laat een bericht achter